ამ რამდენიმე დღის წინ გაცხარებული საუბარი მქონდა ჩემს ერთ-ერთ შვეიცარიელ მეგობართან, რომელიც არც თუ ისე კარგად არის გათვითცნობიერებული ქართულ პოლიტიკაში და რომლისთვისაც რაც შეიძლება იოლად უნდა ამეხსნა ჩვენი ქვეყნის ამჟამინდელი მდგომარეობა.

- იცი რა – მივმართე მას – ძალიან მარტივად რომ ვთქვა, ქართული ოპოზიცია შეიძლება სამ ნაწილად დაიყოს: პირველნი არიან ისინი, ვისაც პარლამენტში მოხვედრა უნდა და მეტი არაფერი (სამწუხაროდ უმეტესობა ასეთუ უნდა იყოს), მეორენი ისინი, ვისაც რაღაცის შეცვლა სურს, მაგრამ წარმოდგენა არა აქვს რისი და მესამენი ისინი, ვისაც პოზიტიური ცვლილებები უნდა, კონკრეტულად იცის რას გააკეთებდა ხელისუფლებაში მოსვლისას მაგრამ ხალხს ვერ აგებინებს ამას . არა იმიტომ, რომ ოპოზიციის ეს ნაწილი ხალხზე გაცილებით ჭკვიანია, არამედ იმიტომ, რომ საქართველოს მოსახლეობას დღეს სხვა ინტერესები აქვს და თანაც მეტად ლოგიკური.

გასულ შემოდგომას საქართველოში მომხდარი ამბები სიურპრიზი იყო ჩემთვის. განა იმიტომ, რომ საპროტესტო გამოსვლებს არ ველოდი (პირიქით, ხალხის აღშფოთება დროის საკითხი იყო ისეთ ქვეყანაში, რომელსაც სასწრაფოდ სჭირდებოდა უაღრესად მტკივნეული რეფორმები – თანაც ჩვენმა ხელისუფლებამ ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ეს რეფორმები საჭიროზე მეტად მტკივნეული ყოფილიყო) არამედ იმტომ, რომ ასეთი მასშტაბით პროტესტი ხალხს ჯერ არასდროს გამოუთქვამს დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში.  ეს მიტინგები უნიკალური იყო კიდევ იმ მხრივ, რომ მას დასაწყისისას ლიდერი არ ყოლია და ახლა რომ ვაანალიზებ, არც დასასრულს გამოჩენილა ჯგუფი, რომელიც ყველაფერს უხელმძღვანელებდა. ულიდეროდ მყოფ მშიერ (მინდა ხაზი გავუსვა ამ სიტყვას, მოგვიანებით დაგვჭირდება) ხალხს სათავეში ჩაუდგა უაღრესად ჰეტეროგენული ოპოზიცია, რომელსაც საერთო მხოლოდ ერთი რამ ქონდა: ხელისუფლების სიძულვილი.  სათავეში კი ჩაუდგა, მაგრამ ეფექტურად მართვის სადავეები ვერასდროს აიღო ხელში.

გაეროს ოფიციალური სტატისტიკის თანახმად, საქრთველოს მოსახლეობის დაახლოებით 60 პროცენტი ჯერ კიდევ სიღარიბის ზღვარს ქვევით ცხოვრობს.  სანამ ამ სვეტის წერას გავაგრძელებდე, მინდა ხაზი გავუსვა, რაზე ვლაპარაკობთ: ამ დიპლომატიური ფრაზის მიღმა საზარელი სიმართლე იმალება: გამოდის, ქართველების ნახევარზე მეტს იმაზე უწევს ფიქრი, როგორ გაიტანოს თავი საღამომდე, როგორ გამოკვებოს თავისი ოჯახი, რა აჭამოს შვილს ყოველ ცისმარე დღე. ჩვენს ქვეყანაში ბოლო დროს განვითარებულმა მოვლენებმა ნათლად აჩვენა, რომ ქართული პოლიტიკური ელიტის უდიდეს ნაწილს წარმოდგენა არა აქვს, რამხელა კატასტროფის წინაშე დგას ჩვენი ქვეყანა. ამას ვერ ხვდებოდა “ნაციონალური მოძრაობა”, რომელმაც, სამართლიანობისთვის უნდა აღვნიშნოთ, უამრავი მნიშვნელოვანი და წარმატებული ეკონომიკური რეფორმა გაატარა (ამის საბუთად იხილეთ თუნდაც საქართველოს ბიუჯეტი, რომელიც ბოლო წლებში სოფლის ბიუჯეტიდან ქვეყნის ბიუჯეტად იქცა), მაგრამ სრულიად დაავიწყდა, რომ სახელმწიფოს ეკონომიკური წარმატება ხალხსაც უნდა წაადგეს რამეში. ამას ვერ მიხვდა ვერც ქართული ოპზიციის ის ნაწილი (რთულია, ილაპარაკო მასზე, როგორც ერთიან სხეულზე), რომელსაც ჭკუა მოეთხოვება. სამაგალითოდ გავიხსენოთ ის ოთხი თუ ხუთი ძირითადი მოთხოვნა, რომელიც ამ გაერთიანებულმა პოლიტკურმა ძალამ ხელისუფლებას წამოუყენა. თქმა იოლია და გაკეთება რთული: როგორ გინდა გაიხსენო ის, რაც იმ დროისთვის აქტუალური არ იყო?  უზღვავი ხალხი გამოვიდა ქუჩაში, იმისთვის, რომ ხელისუფლების წარუმატებელი სოციალური პოლიტკა ( წარუმატებელი კი არა ასეთი პროტესტებამდე, ალბათ, არც არსებობდა) დაეგმო და ოპიზიციამ კონსტიტუციის ცვლილება და ცენტრალური საარჩევნო კომისიის სხვა მეთოდით დაკომპლექტება მოითხოვა, რითაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ხალხზე კი არა, საკუთარ თავზე ზრუნავდა.

საქართველოში მორიგი პოლიტკური არეულობა ისე დამთავრდა, როგორც უნდა დამთავრებულიყო: ოპიზიციური კოალიციის სრული მარცხით. ალბათ, იშვიათია პოლიტიკის ისორიაში შემთხვევა, ისე არაეფექტურად გამოეყენებინა რომელიმე პოლიტიკურ ძალას მასობრივი აღშფოთება, როგორც ეს ცხრაპარტიულმა კოალიციამ გააკეთა.

ალოგიკურია, ხელისუფლება დაადანაშაულო მის საწინააღმდეგოდ წამოწყებული კამპანიის სრულ გაკოტრებაში. ფაქტია, ოპოზიციას თავად ხალხმა აქცია ზურგი (უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვით, ოპოზიცია არც არასდროს შეტრიალებულა ხალხისკენ).

აი, ხელისუფლებამ კი გაცილებით უკეთ აუღო ალღო შექმნილ ვითარებას და მომიტინგეებს ის უთხრა, რისი გაგონებაც უნდოდათ: გვესმის თქვენი სოციალური სიდუხჭირის ამბავი და უკეთ მივხედავთ ყველაფერსო. მიხედავს თუ არა, დრო გვიჩვენებს: საქმე რომ გამოვიდეს, ახლანდელმა მთავრობამ იმაზე უკეთესი რამ უნდა მოიფიქროს, ვიდრე “სიღარიბის დაძლევის 50 დღიანი პროგრამაა”

ამავე დროს ისიც თვალნათელია, რომ შემოდგომის გრანდიოზული პროტესტები ხელისუფლების უდიდეს მარცი იყო და უკანასკნელი საპარლამენტო არჩევნები მისი უდიდესი გამარჯვება. ოპოზიციას არც ერთში და არც მეორეში მნიშვნელოვანი წილი არ შეუტანია და ვერც შეიტანს მანამ, სანამ არ მიხვდება, რომ, როცა ხალხს შია, მას პურს აძლევენ და კონსტიტუციის მუხლებს არ ცვლიან.

ახლა რომ ქუჩაში 10 ქართველი გავაჩეროთ და ვკითხოთ, როგორ ფიქრობენ ისინი, გაყალბდა თუა არა საქართველოში ბოლო არჩევნები, დარწმუნებული ვარ, მათგან რვა მაინც გულწრფელად აღიარებს, რომ არჩევნები მნიშვნელოვნად გაყალბდა. მაგრამ ამავე დროს იმასაც იტყვის, რომ გაუყალბებლადაც “ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” ამ არჩევნებს მოიგებდა – არა ამხელა უპირატესობით, მაგრამ მაინც. ამ ამბიდან ორი დასკვნის გამოტანა შეგვიძლია: 1. საქართველოს მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი სრულიად გათვითცნობიერებულია იმაში, რომ ოდითგანვე (აქ დამოუკიდებლობის მოპოვების პირველივე წლები იგულისხმება) გაყალბებული ბიულეტენების ჩაყრა საარჩევნო ურნებში ეროვნული სპორტის სახეობად იქცა – გათვითცნობიერებულია, მაგრამ ითმენს და უფრო მეტიც ხშირად თავადაც მონაწილეობს ამაში (ეროვნული თუა, ხალხი ხომ უნდა ჩაებას საქმეში). 2. მმართველი პარტია მაინც საკმაოდ ძლიერი მხარდაჭერით სარგებლობს საქართველოში. თუ ეს ორი რამ ფაქტია, გამოდის “ნაციონალური მოძრაობა” სრულიად დამსახურებით და ხალხის ნებართვით მოვიდა ამხელა უპირატესობით პარლამენტში. მაგრამ ოქსიმორონი, უკვე სახალხო და არა ელიტარულ-პოლიტიკური, აქედან იწყება: ჩვენ – ქართველი ხალხი – ისევ შეურაცხყოფილი დავრჩით, რომ დაახლოებით კომუნისტური პარლამენტი მივიღეთ, თანაც უკვე მეოთხედ. ესე იგი, ჩვენ მეოთხედ შეურაცხყოფილად ვგრძნობთ თავს და დამუხტულები ველით ხელისუფლებისგან, რომ ის დათმობებზე წავა, ოპოზიციასთან მემორანდუმებს გააფორმებს და 6 ვიცესპიკერის სკამისგან მინიმუმ ორს, კარგი იქნება თუ სამსაც, ოპოზიციას დაუთმობს. ალბათ, უფრო უკეთესი იქნებოდა, ეს 6 ვიცესპიკერის პოსტი პარლამენტში 150-მდე გაგვეზარდა, ნაწყენიც არავინ დარჩებოდა ვიცესპიკერებს ძალიან მძიმე სამუშო მნიშვნელოვნად გაუადვილდებოდათ და ჩვენს მტრებსაც თვალებს დავუბნელებდით – მაგრამ ეს ისე, ჩემი გადახვევაა, რეალობას ანუ ოქსიმორონებს დავუბრუნდეთ: სიმართლეს თვალებში უნდა შევხედოთ და ვთქვათ, რომ 75 წლიანმა კომუნისტურმა და მანამდე კიდევ საუკონოვანმა მეფის რუსეთის მმართველობამ იმდენად გაგვაზარმაცა ქართველი ხალხი, რომ ჩვენს გასაკეთებელს ხელისუფლებას ვთხოვთ და თუ მან ეს არ გააკეთა, უაღრესად აღშფოთებულები ვართ. ფაქტია, ჩვენივე მასობრივი მონაწილეობის გარშე არჩევნები ისე ვერ გაყალბდება, როგორც აქამდე ყალბდებოდა – ხელისუფლებას, უბრალოდ, ამის რესურსი არა აქვს და ისიც ფაქტია, რომ ოპოზცია ხალხმა უნდა აირჩიოს და არა ხელისუფლებამ.

ვიდრე ვერ მივხვდებით, რომ არჩევნებს არა “ისინი” არამედ ჩვენ ყველანი ერთად ჩვენი დუმილითა თუ თანამონაწილეობით ვაყალბებთ და ვიდრე ხელისუფლებას იმას მოვთხოვთ, რაც ჩვენ მოგვეთხოვება, მანამდე დარჩება საქართველო ერთპარტიულ დემოკრატიად და ოქსიმორონების ქვეყნად.

და ის კი საყოველთაოდ არის ცნობილი, რომ ოქსიმორონები მხოლოდ ლიტერატურაშია კარგი და პოლიტიკაში დამღუპველი.

თუკი საქართველოს დღევანდელი ხელისუფლება მართლაც დემოკრატიული და პლურარისტული სახელმწიფოს აშენებას აპირებს, ისიც თავისთავად ცხადია, რომ ძალას, რომელიც რუსეთის ინტერესების დაცვას ცდილობს საქართველოში, არსებობის უფლება აქვს. რამდენადაც თქვენი მონამორჩილისთვის არის ცნობილი, ამჟამინდელ ხელისუფლებას არც არასდროს უთქვამს, რომ პრორუსული ძალების არსებობა საქართველოში არ შეიძლება. არ უთქვამს, მაგრამ უგულისხმია. აგერ უკვე წელიწადზე მეტია, ხელისუფლება ცდილობს, მის ოპონენტებს (თითქმის უკლებლივ ყველას) პრორუსულობის იარლიყი მიამაგროს, რაც ხშირად წარმატებულად გამოდის კიდეც. ახლანდელმა მთავრობამ იცის, რომ პრორუსულობა რეიტინგის საგრძნობელ დაწევას კი ნიშნავს, მაგრამ სრული პოლიტიკური სიკვდილისთვის საკმარისი არ არის. ამიტომაც ოპოზიციურ ძალთა ლიდერები არა მარტო პრორუსულად მოაზროვნეებად არამედ რუსეთის ანტისახელმწიფოებრივი ინტერესების გამტარებლებადაც გვესახებიან. ამას საქმე სულ სხვა ჭრილში გადააქვს: გამოდის, რომ ოპოზიციონერები არა მარtო პრორუსულები არაიან, არამედ არაკანონიერი გზით ცდილობენ ჩვენი ჩრდილოელი მეზობლის დახმარებას, რაც, თავისთავად ცხადია, აღმაშფოთებელია.

მაგრამ, რაოდენ პარადოქსულადაც უნდა მოგვეჩვენოს ეს ამბავი, საბოლოო ჯამში, რუსეთის ინტერესების უმთავრეს გამტარებელ ძალად საქართველოში არა “გაერთიანებული ოპოზიცია” თუ “ლეიბორისტული” (უნდა შევნიშნოთ – “შრომის” – მკითხველი რომ არ დაიბნეს) პარტია, არამედ თავად “ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” გვესახება.

დღევანდელი მმართველი ელიტა ყველაფერს აკეთებს იმისთვის (არჩევნების გაყალბებიდან დაწყებული – მხოლოდ მიამიტ ევროპელს თუ დააჯერებს კაცი, რომ საქართველოში არჩევნები “პრინციპში” გაუყალბებლად ტარდება – უამრავი გადამოწმებული თუ გადაუმოწმებელი კომპრომატით დამთავრებული), რომ ნებისმიერი პოლიტიკური ძალა თამაშგარე მდგომარეობაში დატოვოს. დღესაც,
უკანასკნელი არჩევნებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ხელისუფლების მოწინააღმდეგეებს არა დარჩენიათ რა იმის მეტი, რომ ქუჩაში გამოვიდნენ და სახელწიფო გადატრიალებით დაიმუქრონ. გასაკვირი ის არის, რომ მოწინააღმდეგეთა თამაშგარე სიტუაციაში დატოვებით ხელისუფლება თავად ასხამს რუსეთის წისქვილზე წყალს, რადგანაც დღევანდელი სიტუაციით სარგებლობა ყველაზე კარგად ჩვენს ჩრდილოელ მეზობელს შეუძლია.
 
თუკი “ნაციონალურ მოძრაობას” მართლა უნდა რუსული ძალების განეიტრალება საქართველოში, მათ ლეგალურ ჩარჩოებში თამაშის შესაძლებლობა უნდა მისცეს – მისი რა მიდის, ეს ძალები ხომ უაღრესად დაბალი რეიტინგით სარგებლობენ?

კითხვა, რომელსაც პასუხი უნდა გაეცეს, არის შემდეგი: განა ქართული ელიტა ვერ ხვდება, რომ დღევანდელი პოლიტიკური თამაში რუსეთის სასარგებლოდ მიმდინარეობს? მიხვედრით, ალბათ, ხვდება. მაგრამ ან ერთი: ისეთი ხარბია, რომ ერთი სკამის დათმობაც კი არ ემეტება პარლამენტში ზემოხსენებულ ძალთა გასაჩუმებლადაც კი ან მეორე: მას რუსული ძალების თამაშგარე მდგომარეობაში დატოვება ხელს აძლევს. ხელს აძლევს იმიტომ, რომ ამით საქართველოს მშიერი, მწყურვალი და უმუშევარი მოსახლეობის ყურადღების გადატანას ახერხებს ხელოვნურად შექმნილ ჩრდილოულ საფრთხეზე და ამით მოსახლეობაში იმგვარ ისტერიას თესს, რომელიც წინაპირობაა ყველა საშინელი დიქტატურისა. მოგეხსენებათ, ნებისმიერ დიქტატურას სჭირდება ოპონენტი, რომლის დემონიზაციითაც იგი თავის არანაკლებ დემონურ ქმედებებს გამართლებას მოუძებნის და საზოგადოებრივი აზრის კონტროლს მოახერხებს. ასე ებრძვოდა კათოლიკური ეკლესია “ერეტიკოსებს”, ასე ჟლეტდა ჰიტლერი ებრაელებს და ასე ავლებდა მუსრს კომუნისტური ხელისუფლება “კონტრრევოლუციურად” განწყობილ ადამიანებს. გამოდის, დღევანდელი ქართული ხელისუფლება ამ „დიად“ პოლიტიკურ ძალათა სულიერი მემკვიდრეობის გამგრძელებელია.